اقلیما

اندر تکاپوی توام

2012-03-07T00:53:00.000-08:00

اين روزها از صبح تا نيمه شب مدام در حال نوشتن هستم. اما نوشتني كه براي خودم نيست. يا مشق است يا وظيفه كاري. براي خودم نيست. اين خودم يعني دلم.
ديشب حول و حوش ساعت يك، پشت به شوفاژ داده بودم و در حال تايپ كردن بودم. از آشپزخانه صدايي آمد. كافي بود كمي گردنم را به راست كچ كنم تا ببينم صداي چه بود اما حوصله نداشتم. مطلبي در مورد محلات قديمي تهران مي‌نوشتم. "الله مدد الله مدد یا احمد جامی مدد" گوش مي‌دادم. تخيل كردم كه حالا موجودي نيمه انسان، نيمه حيوان از درون كمد آشپزخانه بيرون مي‌آيد. رنگش به خاكستري مي‌زند. لباسي به تن ندارد اما لخت و عور هم نيست. روي پاهايش و دو دستي كه به طرف زمين خم كرده راه مي‌رود. از كمد بيرون مي‌آيد و مي‌پرد روي تيغه باريك جلوي آشپزخانه.
مي‌دانيد محله امامزاده قاسم از قديم و نديم يك چاهي دارد كه هنوز هم هست. به نظرم بد نيست چاه‌ها و قنات‌هاي قديمي را براي دل آدم‌ها بگذارند. بگويند مي‌توانيد بياييد و دستتان را به لبه آنها بگيريد، خم بشويد و داد بزنيد. بچه كه بوديم، يك داستاني بود كه آدم بود، حيوان بود، خوب بود، بد بود، نمي‌دانم. يك جانوري بود كه خودش را در آب چشمه‌اي، چاهي، رودخانه‌اي مي‌ديد و بعد تعجب‌زده مي‌پرسيد تو كيستي؟ ما هم برويم چاه خودمان را پيدا كنيم، خم بشويم و تصوير داخل آب را ببينيم. افتاده آن پايين. دست ببريم و نجاتش بدهيم.
موجود آشپزخانه‌اي تمام ديشب را به من زل زده بود، وقتي خوابيدم هم آمد بالاي سرم نشست، دست به موهايم كشيد و گفت بخواب. ديشب خواب ديدم وسط يك پاركينگ بزرگم. هوا باراني و زمين هم پر از گل و شل. بايد مي‌رفتم يك جلسه بيخود و بيمزه. زنگ زدن كجايي؟ گفتم ماشينم را پيدا نمي‌كنم. نگاه ساعت كردم هنوز نه صبح نشده بود. بيدار كه شدم هنوز نگران ماشيني بود كه خب در بيداري ندارم.
هفته ديگر اين موقع بايد شروع كنم به بستن چمدان. عيد را دوست دارم تهران باشم. اما بي‌بي حال خوبي ندارد و گاهي فرصت براي آخرين ديدار خيلي كم و كوتاه است.

در غمت بوالحسنان مذهب و دين گم كردند

2012-02-08T03:13:00.000-08:00

مي‌گويند روزي روزگاري، حافظ، به جان شعرهاي خود افتاد. مي‌گويند به زعم خود، خوب‌هايش را جدا كرد و بدهايش را از بين برد. اينگونه است كه ديوان به نسبت يك‌دستي دارد. اينگونه است كه بسياري از سروده‌هاي او خواندني هستند و شنيدني.

اما حضرت مولانا اينگونه به تاراج خود دست نزد. هر چه سروده بود را باقي گذاشت. حالا ما ديواني داريم سنگين و ستبر. مملو از سروده‌هاي عالي، معمولي و گاهي هم خب خوشت نمي‌آيد. هرچند خوب‌ها به متوسط‌ها يا ضعيف‌ها مي‌چربد.

من عاشق مولانا هستم. روي ميز كارم علاوه بر قرآن، يكي حافظ هست و ديگري هم مولانا. اما دروغ چرا؟ كتابچه كوچك مولانا ساييده شده، رنگش كمي پريده و جا به جاي آن پر از دست‌نوشته‌هاي من است.

مگر مي‌شود بخواني "چه حريصي كه مرا بي‌خور و بي‌خواب كني...دركشي روي و مرا روي به محراب كني" و لذت نبري؟

يك داستاني بود كه مي‌گفت تخيل كن بايد تك و تنها بروي جزيره‌اي. چه كتابي با خودت خواهي برد؟ من شعر را به داستان ترجيح مي‌دهم يا به سلسله مقالات يا هر چيز ديگري. من باشم قرآن مي‌برم و مولانا. حافظ مي‌برم و شاملو.

رفتن‌هايي كه نبايد

2012-01-30T22:26:00.000-08:00

دوستان قديمي‌تر حتمن يادشان هست. روزي روزگاري بهراد نامي را مي‌شناختم. هنوز هم مي‌شناسم اما حالا نمي‌دانم كجاست و چگونه است. در زنده بودنش هم بيم و ترديد دارم. تابستان سال قبل خواب ديدم آگهي ترحيمش را مي‌خوانم. بعد از سه روز تماس مداوم، جواب داد. اول از گفتن طفره مي‌رفت اما بعد گفت چند روز بستري بوده و حالش هم وخيم. بعدتر فكر كردم ديگر خوب شده. چند ماهي دورادور از حال هم خبر داشتيم تا بهمن پارسال.

حالا يك سال است كه در بي‌خبري كامل به سر مي‌برم. تلفنش هميشه خاموش است. گفته بود شايد از ايران برود اما مي‌دانم امكان ندارد برود و با من خداحافظي نكند. امكان ندارد. يك سال است كه مي‌ترسم نكند مشكل دوباره برگشته و اين دفعه جانش را گرفته باشد. يك سال است كه از ترس، آن گوشي قديمي را روشن نمي‌كنم بلكه شماره مادرش را بيابم و به آن هم زنگ بزنم. مي‌ترسم خبر خوبي نشنوم.

حالا "سودا" يك دوست اينترنتي قديمي برايم پيغامي فرستاده. آدم مهم زندگيش در تصادف فوت كرده. من به سودا چه دارم كه بگويم؟ دلداري دادن اينطوري را بلد نيستم. لال و الكن مي‌شوم.

از بهراد هر چه يادگاري بود، هيچ نماند. هيچ چيز را نگه نداشتم. فقط يك عروسك كوچك. لاك‌پشت رنگارنگي است. اهدايي در زمستان سال 1379. حالا گوشه كتابخانه جا خوش كرده. دقت كه مي‌كنم انگار روابط عاطفي من با لاك‌پشت جماعت پيوند ديرينه‌اي دارند. آدمي را داشتم، پوستش به رنگ دارچين، او هم كه رفت براي من يك لاك‌پشت به يادگار گذاشت. زنده، جوان، اصيل و چابك. به مثابه اسبي در تنگ نسبتن بزرگش يورتمه مي‌رفت. دو روزي يكبار هم نيم‌ساعتي مي‌گذاشتم توي خانه پياده‌روي كند. بچه كوچكم به جاي پياده‌روي، مي‌دويد. هر دفعه به ضرب و زوري، پشت مبلي، گوشه دنجي يا در زاويه كوري پيدايش مي‌كردم. حال خوبي با هم داشتيم و اولين تعامل من با دنياي حيوانات بود. همه چيز خوب و خوش و خرم كه خرداد نحس هشتاد و هشت از راه رسيد. يچه چست و چابكم از تك و تا افتاد. در خود چمباته مي‌زد. انگار پير شده بود. مي‌گويند لاك‌پشت‌ها عمر طولاني دارند اما سبزك من دو هفته بعد مُرد. مامان معتقد بود افسرده‌اش كرديم. معتقد بود مدام نزديك او نشستيم و حرص خورديم، عصباني شديم. بغض كرديم و گريه به راه انداختيم. خب اين بچه هم در حد خود آدم بود. دوام نياورد. دق كرد و مُرد.

يك وقت‌هايي آدم‌ها مي‌روند. يادشان مي‌رود كه قرار بر رفتن يادگاري‌ها بايد باشد، نه خود عزيزشان!

دلهره

2012-01-27T06:21:00.000-08:00

از یک وقتی به بعد تو دیگر خانه ای نداری مگر آنجایی که اجاره اش را پرداخت می کنی.
خانه پدر، خانه مادربزرگ، خانه اویی که دوست داری و هر جای دیگری، تو فقط مهمانی.
باید برگردی.

آدمي، آدم‌هاي رفته‌اش را از چه كسي مي‌تواند پس بگيرد؟‌

2011-12-26T22:31:00.000-08:00

ديروز بعد از ظهر براي عيادت بيماري، ترافيك عصرگاهي شهر را به جان و روانمان خريديدم. ماشين‌ها ميلي‌متري حركت مي‌كردند و فرصت حرف زدن از همه جا بود. از اين و آن. از رفته و از مانده. حرف فلاني شد. من پقي زدم زير گريه. همراهم دستپاچه شد. گفتم خيلي وقت بود در موردش با كسي گپ نزده بودم. حالا اشكها مگر تمامي داشتند. ياد بغل تپل و گرم و نرمش افتاده بودم. ياد وقت‌هايي كه مي‌آمد خانه. با سر و صدا. با هيجان و شلوغي فراوان. بغلت مي‌كرد. به شدت فشارت مي‌داد و تو را مي‌بوسيد. عاشق آرايش و سكس بود. به طرفة العيني چشم‌هايش پر از اشك مي‌شد و براي بيان احساساتش كلمه كم مي‌آورد. عاشق خوردن بود و رقص. عاشق هزار و يك چيز خوب ديگري كه معني زندگي مي‌دادند.

آخرين بار عيد 84 هم را ديديم. بوشهر بوديم. اسفند سختي گذرانده بود كه اصرار داشت همه چيز تمام شده. بنابراين حرفي براي تعريف كردن ندارد. حالا فكر مي‌كنم/كنيم كه اي كاش به حرف زدن اصرار كرده بوديم. اي كاش گفته بود. شايد داستان مدل ديگري ادامه پيدا مي‌كرد.

بعد ديگر او را نديدم. نوزده ارديبهشت، ساعت يك تلفنم زنگ خورد. عصر مي‌خواستم بروم پيش خياط. دستمزدش را توي پاكت مي‌گذاشتم كه تلفنم زنگ خورد. صداي هراسناكي از تو مي‌پرسيد. كه خبري دارم يا نه. نيم ساعت بعد با برادرم به سمت خانه مي‌رفتيم. سرم را به پنجره تكيه داده بودم و دلم گريه كردن هم نمي‌خواست. روزهاي بعد از آن غم مضاعف بود. دردي كه هنوز هم هست. آدمي كه بي‌هوا رفت. بي كه دوباره در برش گيرم، او را ببوسم و بگويم چقدر دوستش دارم.

خيلي وقت هست كه به ديدنش نرفته‌ام. اهواز را دوست ندارم. گورستانش را كه بيشتر. قطعه چندم بود؟ آخرين بار تنها رفتم. يك ساعت وقت داشتم. رفتم پاي خاكش. همين كه شروع كردم به شستن سنگ، غل‌غل اشك جوشيد. بي‌محابا، طوفاني، دردآور. مثل ماده گرگي كه زوزه مي‌كشد.

ديروز توي تاكسي هم غل‌غل اشك بود. بي‌محابا، پر سوز و عميقن غمگين.

دلم خيلي خيلي براي او تنگ شده است.

ای فسانه، فسانه، فسانه...ای خدنگ تو را من نشانه

2011-12-26T05:54:00.000-08:00

مراسم، آيين "بطري بازي" بود. روي بطري كه به من افتاد، دخترك از تو پرسيد. كه كي بودي و چي بودي و چگونه شدي.

وقتي تو تمام شدي، تا مدتها به تو فكر هم نمي‌كردم. غرق شده بودم ميان كار، خيابان‌ها، آدم‌ها، پياده‌روها، نقشه براي آينده زندگي، پول، خانواده و ده‌ها رويداد ريز و درشت ديگر. فراموشت كرده بودم؟ نه، غرق شده بودم. در هر آنچه كه تو نبودي.

اما الان يك سالي مي‌شود كه حداقل هفته‌اي يك روز به ياد تو مي‌افتم. تمام عصرهاي يك‌شنبه را از بهمن پارسال تا همين امروز، با تو قرار ناگفته‌اي داشته‌ام. زخم پررنگم، بي‌زماني رشك‌برانگيزم، دردم، اشكم، خنده‌ام، حال خوب سرخوشي‌ام و حسرتم. همه در حس و خاطره تو جمع شده‌اند.

تا مدتهاي مديدي هيچ‌كس اسم تو را هم نمي‌دانست. تو نبودي، تمام شده بودي كه شبي، در يك خلوت دوستانه صبرم تمام شد. ميان تعريف داستاني، نامت را گفتم. حالا دخترك از تو مي‌پرسيد. هر آنچه از دستم بر آمد، انجام دادم. حرف را به يكي دو جمله ختم كردم.

تمام شدن تو، سخت‌ترين كار زندگيم بود. نقطه ثقلي كه بعد از آن، همه سختي‌ها و نشدن‌ها را، همه حسرت‌ها و تصميم‌هاي نفس‌بر را به آن حواله دادم. تبديل شدم به ويرانگري كه مي‌گويد روزي روزگاري توانستم، بنابراين حالا هم مي‌توانم.

شب خونينم هيچ‌وقت سحر نشد و بسيار خنجرها كه از دل گذر كرد. غم ته‌نشين شده‌اي كه هرچند وقت يكبار به جانم مي‌افتد. چند هفته قبل پيامكي برايت فرستادم. جوابي ندادي. و آخ، آخ! چه خوب كه جوابي ندادي. كه يك علامت " (: " هم مرا آتش مي‌زد. آدم‌ها چند بار عاشق مي‌شوند؟ روزي فكر مي‌كردم براي آن حدي و حدودي نيست. حسرت كسي به دل آدمي مي‌ماند؟ روزي فكر مي‌كردم كه نه. اما من عاشق تو شدم و حسرتت بر دلم ماند. صداي خنده‌ات قاتل من شد و گوشه آغوشت اوج آرامشي كه ديگر نصيبي از آن ندارم.

گاهي به حال و كار خودم هستم. با كسي حرف مي‌زنم، مطلبي كاري مي‌نويسم، فيلم مي‌بينم، كتاب مي‌خوانم، به پرده سينما زل زده‌ام، پياده‌روها را گز مي‌كنم، به آشپزي مشغولم، كمد لباس‌هايم را دوره مي‌كنم و ... كه تو مي‌آيي. خيالت است؟ يادت است؟ نمي‌دانم. يك جفت چشم براق است. ساكن مي‌شوم. ساكت مي‌شوم. دوباره بي‌زماني است. دوباره دنيايي كه پشت در مانده و مني كه غرق مي‌شوم.

دستي كه دست ما گرفتي

2011-12-03T21:46:00.000-08:00

مادربزرگ را مگر به هواي مشهد مي‌تواني از آن شهر دور كني. بهشت و جهنم او همان‌جاست. تمام اشك‌هايش را آنجا خرج كرده و لبخندهايش را هم با امساك در همان شهر پخش كرده است. مادربزرگ جانش آنجاست. براي يك قبر چقدر جا در نظر مي‌گيرند؟ همان حجم كوچك خاك، همه دنياي او است. مادربزرگ قد خميده‌اي دارد. مانند كماني كه جمعش كرده‌اي. با همين كمري كه تا شده، پنج‌شنبه‌ها چادرش را سر مي‌كند، جعبه شيريني دست مي‌گيرد و مي‌رود و هفته به هفته به اندازه دنيايي گريه مي‌كند. ثقل جهانش، گورستان آبادان است. هوش و حواسش گاهي به هم مي‌ريزد و ما را گاهي فراموش مي‌كند اما 17 سال مادر پسرش بوده. همه آن 17 سال را مو به مو به ياد مي‌آورد.
مادر، بچه را گلي مي‌داند كه هيچ‌وقت نبايد پژمرده شود. هيچ وقت نبايد زرد بشود و هميشه زيباست. مادر به بچه‌اش مي‌گويد برو. هر كجا كه دوست داري. سر سفره ناهار و شام يادش مي‌كند و غذا از گلويش پايين نمي‌رود. وقت سرما و گرما يادش مي‌كند و بغض مي‌كند اما هيچ‌وقت نمي‌گويد به خاطر من بمان. حالا كه به سفارت حمله كردند، همه هوش و حواسش پي پسرش است كه حالا چه مي‌شود؟ مادر دلتنگ مي‌شود اما مي‌گويد برو. به خاطر من نمان. بعد براي عكس‌هاي بچه‌اش در فيس‌بوك كامنت مي‌گذارد، لايك مي‌زند و بوسه مي‌فرستد. شب‌ها خوابش را مي‌بيند اما "نرو، بمان" را قورت مي‌دهد.
من، بچه‌اي ندارم اما كودك را معجزه‌اي مي‌دانم. يك تكه عشق كه دست و پايي پيدا كرده است. به مامان، به مادربزرگ، به زنان فاميل، به زنان دوست و به زنان دور و بر نگاه مي‌كنم. همه‌شان بچه را تكه‌اي از قلبشان مي‌دانند. همه‌شان يا بچه را بدرقه كرده‌اند يا ترس اين بدرقه در جانشان است. همه‌شان هراس دارند. هراس روزي كه ديگر بچه‌اي نباشد. اگر هم باشد، خوشبخت نباشد.
جنگ، مهاجرت، زندان و حتي خيابان‌هاي ايران دزد بچه‌هاي زناني هستند كه بند بند دلشان را بسته‌اند به كودكي كه روزي روزگاري او را نه براي مرگ كه براي زندگي بار گرفته‌اند. به كجاي اين زندگي مي‌توان دل بست؟ تاريك‌ترين سويه زندگي، آن چهره‌اي است كه دندان تيز به مادران يك سرزمين نشان مي‌دهد.

خموشانه بنوشيد، شما گنج نهانيد

2011-12-03T21:10:00.000-08:00

بوسه از اسباب معجزه است.

من از چه مي‌ترسم؟

2011-11-27T00:27:00.000-08:00

محله ما، محله گربه پروري است. اين نام را آرميتا روي كوچه ما گذاشت. بايد حواست باشد پايت روي دمب بيچاره‌ها نرود. مماس پايت مي‌نشينند و زل مي‌زنند توي چشم‌هايت. همه رنگي و همه شكلي هستند. حال خوبي دارند و توانسته‌اند ترس قديمي من از حيوانات را تا حدود زيادي التيام ببخشند.

ديشب يكي از آنها زل زده بود توي چشم‌هاي من و غذا مي‌خواست. حرفي نزد. خودم فهميدم. چشم‌هاي بيچاره‌اي داشت. سرما و برف ديشب را بگذاريد كنار چشم‌هاي او. نتيجه رقت‌انگيز است. اما به خانه كه شدم، تصميم گرفتم برايش غذا نبرم. با خودم گفتم يك جاي ديگري طعامي مي‌يابد و دلي شايد از عزا در بياورد اما من مي‌ترسم. چشم‌ها آدم را پاگير مي‌كنند و من ياد گرفته‌ام كه دل بستن، درد به دنبال خود دارد. دردهايي سخت و سرد. تازگي فهميده‌ام، دوره‌هايي بوده كه از تنهايي ترسيده‌ام اما حالا مي‌دانم هيچ چيز ترسناك‌تر از دل بستن نيست. هر بستني، گسستني دارد و "گسستن" است كه دخلت را مي‌آورد.

زن سي ساله باهوشي شده‌ام. حس مي‌كنم عشق‌هاي تستستروني خيلي بهتر هستند. حتي اينكه روزي، شبي، دري غريبه را بكوباني و با غريبه‌اي بخوابي، بهتر است تا اينكه قلبت را به سلاخ‌خانه ببري. آن هم وقتي جناب سلاخ را قبل از آن انسي و الفتي بوده است.

فكر مي‌كنم بايد خيال بعضي از عادت‌ها را به انتها برسانم. زخم‌هايي قديمي هستند كه هيچ وقت خوب نشده‌اند، جاي دردناكشان هنوز باقي است. هنوز بعد از اين همه سال، درگير چين و شكن مويي يا صداي خنده‌اي هستي كه ديگر نه آن مي‌بيني و نه اين مي‌شنوي. حتي تولدش هم مي‌گذرد و تبريك نمي‌گويي. هر زخم كوچك و بزرگت را هم كه مي‌ليسي، به او مي‌رسي. اين كه زندگي نيست. اين درد است و مگر من، دور از جانم، ابله و كودنم كه خود را به درد ديگري مبتلا كنم؟
اگر دنيا را جدي گرفتي، حالت را مي‌گيرد। با او خوش بگذراني، خيلي بهتر و آسان‌تر و راحت‌تر است.

پليس چاقي نزديك مي‌شود، پناه بگيريد!

2011-11-25T21:53:00.000-08:00

بعضي از آدم‌ها، پليس چاقي هستند. از در مي‌آيند داخل، نگاهي به تو مي‌كنند و بعد در چند حالت مختلف، مثلن با چشم‌هايي از حدقه در آمده، با لحن دلسوزناك يا حتي با يك صميميت مصنوعي كه دو زار هم نمي‌ارزد، مي‌گويند اوووه! چقدر چاق شده‌اي. گاهي شروع به تخمين زدن هم مي‌كنند. گاهي بدتر از همه اينها است. وقت شام شده و تو بشقاب به دست رو‌به‌رو آنها ايستاده‌اي كه شروع به گفتن خطابه بلند بالاي خود در باب چاق شدنت مي‌كنند.
آدم‌هاي لاغر، آدم‌هاي زيبا و خوشبختي هستند. هر لباسي به تنشان اندازه است و وقتي در مهماني‌ها مانند طاووس خراماني از اين ور به آن ور مي‌روند، احتمالن همه در دلشان مي‌گويند چه دافي يا چه مرد سكسي اي. معمولن پارتنر آدم‌هاي لاغر، حواسشان به ميلي‌متر ميلي‌متر چاق شدن طرف هست و حساسيت نشان مي‌دهند. اين را از خودم در نياورده‌ام. خودشان با افتخار، بادي به غبغب انداخته و اين را مي‌گويند و بدين ترتيب در مهماني‌ها هم حتي، نوشابه نمي‌خورند. چون آقا يا خانم مربوطه، شب‌ها، در رختخواب، قبل از هر چيزي، يك متر خياطي را برداشته و دور كمر آنها را اندازه‌گيري مي‌كند.
مي‌خواهم بگويم سواي بحث سلامتي و علايق شخصي، خوشبختانه يا متاسفانه خيلي از اين حفظ ظاهرها نه از يك ميل دروني كه از تلاش براي جذب نظر طرف مقابل يا در كل اطرافيان سرچشمه مي‌گيرد. اينجاست كه پاي سليقه وسط مي‌آيد. مثلن شخص شخيص بنده، اندام فربه رو بيشتر مي‌پسندم. مردي با شكمي برآمده براي من بيشتر از مردي با سينه‌اي فراخ و شكمي صاف كه مدام بادي بيلدينگ مي‌كند، چشم‌نواز و جذاب است.
بنابراين اگر دوست صميمي طرف نيستيد كه بتوانيد حال هم را در احوالات مختلف به راحتي درك كنيد، خواهش مي‌كنم در نقش پليس چاقي فرو نرويد. چاقي مي‌تواند يك زخم باشد. مي‌تواند اثري خيلي قديمي داشته باشد. اگر در ذهن يك نفر به خصوص يك دختر نهادينه شد، مي‌تواند اثرات منفي بسياري داشته باشد. از كم شدن اعتماد به نفس او گرفته تا بازداشتنش از يادگيري خيلي چيزها مثل رقص يا شنا. اگر مردي را هم ديديد كه شكم او چند ثانيه زودتر وارد اتاق مي‌شود، كاري به كارش نداشته باشيد. شايد ايشان، مرد من باشد. بله! در اين حد اگزجره شده!

اصولن به تو چه!!!

2011-11-19T21:57:00.000-08:00

واحد سوت و كور است. تقريبن هنوز هيچ‌كس نيامده. يكي دو ساعت ديگر اينجا بازار شام است. يا بهتر است بگويم حمام زنانه. آنقدر كه تلفن به دست از اين پارتيشن به آن يكي مي‌روند يا از اين طرف تا آن طرف واحد با هم حرف مي‌زنند.
باران تند و بي‌وقفه خودش را به رخ ما مي‌كشد. مانند زني نيمه برهنه كه با ريتم تند عربي مي‌رقصد. ما هم جمع مي‌شويم پشت پنجره و چشم‌چراني مي‌كنيم و حالي مي‌نماييم. كلن من فكر مي‌كنم يكي از موهبت‌هاي بزرگ همين امكان چشم‌چراني است. دقت كنيد منظور هرزگي نيست. چشم‌چراني لذت بردن از هنر طبيعت است. خواه چشم و چال بنده خدايي باشد يا بارش بي‌وقفه باران.
صفحه فيسبوك جلوي دخترك باز است. نمي‌دانم چه مي‌شود كه از زهرا امير ابراهيمي مي‌‌پرسد. مي‌گويم حدود 2 سال پيش، تلويزيون اجنبي بي‌بي‌سي با او مصاحبه كرد. لندن بود. گفت ديگر توان ماندن در ايران را نداشته. در جواب اينكه دوست دارد برگردد يا نه، بغض كرد. چشم‌هايش قرمز شد و نتوانست حرفي بزند. دخترك پرسيد فيلمش را ديده‌اي؟ مي‌گويم نه. بعد صحبت اين مي‌شود كه چه ابله بوده كه همچين فيلمي پر كرده. گفتم لابد فانتزي اين را داشته. گفت فكر نكرد كه كسي مي‌بيند؟ گفتم آن "كسي" نبايد مي‌ديد.
بحثمان به هيچ جايي نرسيد. مگر اينكه احترام به زندگي خصوصي بقيه مفت هم نمي‌ارزد. همان داستان هميشگي. اينكه ما فيلم را از چهارراه مي‌خريم چون نديدن من يك نفر كه دردي را دوا نمي‌كند. بي آنكه فكر كنيم يك نفر يك نفر، بعد از چند وقت مي‌شويم كلي نفر.
ما گوشه موشه زندگيمان كلي رفتارهاي خصوصي داريم. كلي "گه" در اين دنيا هست كه مي‌خوريم و كلي "غلط" كه مي‌كنيم. اما تا جايي كه مي‌شود آنها را پنهان كرده بعد براي گه خورده شده بقيه چشم و ابرو مي‌آييم كه فيلان است و بيصار است. كه چرا با فلاني خوابيده و چه اه و پيف است و اين حرفها. بعد مي‌پرسي مثلن دختر مورد بحث چند سالش است؟ باز هم مثلن مي‌گويد 30 سال. و البته خودشان خوشحالند كه سرشان فقط در كان شوهر عزيزشان است*. چقدر هم پاكيزه و عفيف و محجوب و نجيب هستند. همراه با كلي نمايش‌ "دختر كمرو" كه تنها چشم شوهر به خلوت آنها تابيده. بله! همخوابگيشان اسلامي است اما... خيلي "اما" وجود دارد. ولي تنها گه عالم رابطه تنانه نيست كه چشم بدوزي به آن و فرد تن به "تن" داده را ملامت كني كه مثلن شويش نبوده و نيست. من ديده‌ام كه يك گه‌هاي عظماتري هم در جهان وجود دارد كه بيشتر از خلوت دو نفر، جهان را به فنا مي‌دهند. چه جهان كوچك چند نفر دوست، همكار، همسايه يا خويشاوند را، چه جهان گسترده‌تر يك ملت يا يك جهان را!!!

*اينكه كسي فقط با شويش بوده هيچ مذموم و نكوهيده نيست. يك حال روحاني خوبي هم دارد. بحث هم بر سر تعهد به تاهل نيست كه خيلي جاهاي واجب است و ارزش محسوب مي‌شود. بحث بر سر اين است كه يك دختر رها از قيد تعهد مي‌تواند با فلاني هم بخوابد و اصولن به تو چه!!!

نه

2011-11-12T21:33:00.000-08:00

كتب روان‌شناسي را كه بخواني، هميشه يك فصل مهم دارد. اينكه چگونه بگويي "نه"... حالا كتابي را به من معرفي كنيد كه فصل مهم ديگري داشته باشد. چگونه "نه" را بشنويم.

اگر جماعتي* هستند كه احتمالن طاقت "انتخاب شدن" را ندارند، حكمن امت** ديگري هم هستند كه توان "پذيرفته نشدن" را ندارند.

* مردان

** زنان

*** البته حكم كلي نيست بلكه اعم موارد را در بر مي‌گيرد.

مامان

2011-11-05T00:07:00.000-07:00

به مامان فكر مي‌كنم. لينك آهنگ نامجو را براي او ايميل كردم. مي‌دانم موقعي كه از بچه‌اش ايميلي مي‌گيرد، كلي ذوق مي‌كند. آنقدر تنبلم كه عكس‌هاي عروسي را هم هنوز برايش نفرستادم. تا رنگ تازه موهايم را ببيند و خنده‌هايم را. "مامان" كلمه امن و آرامي است. يك جايي كه انگار فارغ از همه دنيا، براي تو است. با خودم فكر مي‌كنم چه كاري براي مامان انجام بدهم كه خوشحال بشود؟ خودش بود مي‌گفت ازدواج كن. احتمالن مانند همه مامان‌هاي دنيا.

اين روزها هفته‌اي سه روز مي‌رود كلينيك. روزي كه دوباره پيشنهاد داده بودند كه بيا، زنگ زد و با من مشورت كرد كه بروم يا نه؟ بابا گفته بود براي چه بروي؟ خسته مي‌شوي. اما من گفتم برو. همه اين وقت‌هاي بازنشستگي براي تو هستند و تو بايد تصميم بگيري كه با آنها چه كني. گفت پس بايد كتاب بخونم. چيزاي جديد. هفته بعد زنگ زد كه حال خوبي دارد. راضي است. صبح‌ها مي‌رود باشگاه، عصرها مي‌رود پياده‌روي. سه روز هم كلينيك. حال بابا هم كه خوب است، پس ديگر ملالي نيست. اينها تصويري از يك آدمي را مي‌دهد كه غمي ندارد و خيلي خوش است؟ اشتباه نكنيد. به نظرم هيچ مامان بي‌دغدغه‌اي در دنيا يافت نمي‌شود. اگر يافتيد، به او بگوييد خيلي خوشبختي!

دلم برايش مُشت بسته بچه كوچكي است. يعني تا اينحد كوچك و جمع و جور. دلم بوي مامان را مي‌خواهد... درست است كه غر مي‌زند، بسيار با هم حرفمان مي‌شود، نگاهمان به دنيا خيلي جاها متفاوت است و چه و چه و چه اما ياد گرفته‌ام دوستش بدارم. بسيار تند و تيز و نفس‌بُر. اصلن يك وضعي، يك جور عجيب و غريبي.

حرف‌هاي سكوت

2011-10-28T23:20:00.000-07:00

حذف....

حال خوب مرا

2011-10-26T03:42:00.000-07:00

اين روزها حال جفتمان خوب است.

يك روزهايي از راه مي‌رسد كه صبح از خواب بيدار مي‌شوي و مي‌فهمي جنگ ديگر بس است. گاهي نجنگيدن بهترين تصميم دنيا است و صلح را براي دنياي خودت مي‌خري. مي‌‌پذيري كه همه راه‌ها را رفته‌اي. خشم، انكار، لجاجت، جنگ و خيلي چيزهاي ديگر. الان بايد بپذيري و در صلح لبخند بزني، در آغوش بگيري و ببوسي. اينطور آرام‌تري.

از تابستان دلم گواهي روزهاي خوب را مي‌داد و امروز هوا باراني است، شنبه او باز مي‌گردد و من اينجا منتظرم.

نه به خاطر همه انسان‌ها، به خاطر نوزاد دشمنش شايد، نه به خاطر دنيا، به خاطر خانه تو، به خاطر يقين كوچكت كه انسان دنيائي است

2011-10-22T22:40:00.000-07:00

صدام را كه اعدام كردند، هنوز جوان خام نپخته‌اي بودم. آن روز و آن شب ذهنم رفت به آن 9 سالگي دور. جنگ تازه تمام شده بود و مي‌شد كه بروي آبادان. شهر يك جايي بود كمي، فقط كمي بهتر از يك مخروبه. از آسفالت‌هاي وسط خيابان علف هرز بيرون زده بود و آب آشاميدني پيدا نمي‌شد. ابتداي ايستگاه نمي‌دانم چندم شهر يك ساندويچ فروشي درب و داغان بود و هوا هم بسيار گرم. صلاة ظهر بود كه ما آواره و سرگردان ميان قبرهاي گورستان، به دنبال قبر دايي مي‌گشتيم. قبرستان هنوز متصدي درست و حسابي نداشت و ما هر چه مي‌گشتيم مزار دايي پيدا نمي‌شد. پدر هر چقدر كه به حافظه‌اش رجوع كرد، به نتيجه‌اي نرسيد. اذان ظهر از بلندگوها پخش مي‌شد كه مامان كنار شهيد گمنامي نشست و زار زد. گفت از همينجا با او حرف مي‌زند. بعد با پدر رفتيم به خانه پدربزرگ. صاف و يك‌دست بود. انگار نه انگار روزي روزگاري يك دست مبل مخمل قرمز رنگ توي آن خانه بوده كه مامان و بابا نشسته بر روي آنها، كلي عكس يادگاري دارند.

صدام را كه اعدام كردند، هنوز جوان خام نپخته‌اي بودم. فكر مي‌كردم اعدام اتفاق كم و كوچكي براي او بوده. فكر مي‌كردم او تاوان خيلي چيزها را بايد پرداخت مي‌كرده كه اعدام براي اين همه مناسب نبوده است. متاسفانه جهان آنچنان خيالي براي تغيير ندارد. متاسفانه ديكتاتورها عمر هزار ساله دارند و فقط از بدني بر بدن ديگري حلول مي‌كنند. متاسفانه روزي صدام هست و روز ديگري مبارك. يك روز قذافي و بيش از 30 سال فرد ديگري در كشوري فرضي در خاورميانه كه هيچ از رنگ سبز خوشش نمي‌آيد. مبارك را با قفس به دادگاه مي‌آورند و قدافي آنطور حقير مي‌شود كه ديدنش دل مي‌خواهد. ديشب به خواهرم مي‌گفتم صدام از همه اينها خوشبخت‌تر بود. ارج و احترام بيشتري يافت. الان به گمانم 5 سال از اعدام صدام گذشته و مي‌خواهم اعتراف كنم به اندازه سهم كوچكم هنوز او را نبخشيده‌ام اما چيزي در من تغيير كرده است. اينكه علاقه‌ام به حفظ كرامت انساني بيشتر شده است. اينكه با آدم‌ها در جلادترين نقشي كه ايفا مي‌كنند، سعي بر برخورد و تفكر انساني‌تر داشته باشم.

بخشي از اين تغيير را مديون تلاش‌هاي شخصي خودم هستم. اينكه خواسته‌ام تغيير كنم و افتان و خيزان در حال جلو رفتن هستم و بخشي از آن را مديون خيابان‌هاي كه بيش از 2 سال قبل شلوغ بودند. مديون آدم‌هايي كه تصاويري از پاك نهادي خود را به دنيا مخابره كردند و در برابر دشمني هم خون اما مسلح به قدرت، تنها و تنها با كلام و تفكر عاقلانه قد علم كردند و مقاومت نمودند. سرزميني فرضي در خاورميانه كه درد دارد، زخم دارد و شهرونداني كه 5 صبح قرار ملاقاتي در صحن يك اعدام دارند اما در كنار اين همه مادراني نيز دارد كه گرچه فراموش نمي‌كنند اما مي‌بخشند. شايد به حرمت دل مادراني كه جگرگوشه‌اي گرفتار در بند دارند و اينها همه نسيم خنكي را مي‌مانند در گرماي تابستان. شبيه تابستان گرم آن 9 سالگي دور.

رابطه براي رضايت اطمينان مي‌خواهد، حتي اگر عمر يك روزه‌اي داشته باشد

2011-10-18T03:52:00.000-07:00

دلتنگي دارم. دل كه مي‌بندي، دلتنگي هم بي كه بفهمي، مي‌آيد همان نزديكي‌ها مي‌نشيند. حضور گاه به گاهي دارد اما تيز و عميق. وقتي نباشد، دلتنگي، هواي ابرآلودي است. زني با جامه‌اي بلند كه انگار كودكش تب دارد، همانقدر غمگين و رميده!

دلتنگي اين دفعه با يكي دو سال اخير خيلي فرق دارد. شبيه همان روزها و ماه‌هاي اول است. پهلو به پهلوي عشق. كه دلش آغوش مي‌خواهد. كه مي‌داند مي‌تواند منتظر بازگشت باشد. كه نرفته كه برنگردد. باز مي‌گردد. به همين زودي‌ها. بر مي‌گردد به همين حوالي و دنيا آرام مي‌گيرد و دل قرار!

جنگ هیچ وقت تمام نمی شود

2011-09-22T12:17:00.000-07:00

جنگ نه مقدس است و نه دوست داشتنی. حتی قابل دفاع نیز نیست. جنگ شرمساری ست. شرمساری آدم هایی که چشم ها را بستند و از یاد بردند خدایی که به آن معتقدند در کتاب خود گفته "اول کلمه بود." کلمه را فراموش کردند و صحبت کردن را از یاد بردند. چشم ها را بستند و تیزی دشنه را به هم نشان دادند و جنگ شروع شد.

جنگ یک روز شروع می شود اما هیچ وقت تمام نمی شود. جنگ هیولای هزار سری است که می بلعد و هیچ وقت سیر نمی شود. جنگ 31 شهریور هر سال شروع می شود و سوم مهر هر سال، حیاط خانه بی بی شلوغ است. بعضی سال ها پسرش می آید به خوابش که هوس فلان غذا را کرده ام. بی بی مانند کسی که به او وحی شده از خواب بر می خیزد، گوشی تلفن را بر می دارد، دخترانش را دستور می دهد که غذای امسال فلان چیز است... و اینگونه است که جنگ هیچ وقت تمام نمی شود. لااقل برای من همیشه نشانه های آن پابرجاست. در رنگ همیشه سیاه لباس بی بی، در اینکه 31 سال است به خود طلا و زیور آویزان نکرده، صدای تلویزیونی در خانه او نپیچیده و در حسرتش وقتی نام پسر بر زبان می آورد، همیشه نشانه ای از جنگ هست. تا وقتی آبادان هست که پدر با افسوس از کوچه پس کوچه های آن رد شود، تا وقتی خاطره آن پسر جوان با پیشانی زخمی و خونین هست، جنگ هم هست و هیچ وقت تمام نمی شود.

حتی اگر یک وجب از خاک هم به یغما نرفته باشد، جنگ کار خودش را کرده است. آدم ها را، کسانی که عزیز بوده اند، قلبشان به عاشقی تپیده و آرزوهای بی شمار داشته اند را با خودش برده. جنگ قلب ها را به درد آورده و داسی بوده که به مزرعه عشق زده. اگر هزار سال هم از جنگ بگذرد اما من همچنان یک عزیزی را گوشه قبرستان اهواز دارم که تا وقتی بود داغ عشق دوران جوانی خود را آه کشید.

جنگ هیچ وقت تمام نمی شود. تا آدم های قدرت هستند، تیزی جنگ هم می ماند. تنها ما می مانیم و شهری که دیگر شهر نیست، آدم هایی که دیگر نفس نمی کشند و خاطره هایی که دیگر زنده نمی شوند. ما هستیم و زندگی های بر باد رفته، جوانی های ناکام مانده و کودکی ای پر از صدای آژیر، پنجره های سیاه شده و هواپیماهای دشمن که خیلی نزدیکند. آنقدر که می توانی دستت را دراز کنی و آنها را در مشت بگیری... قبلن هم گفته ام. ما ترس از جنگ را بعدها یاد گرفتیم. چشم باز کردیم و جنگ بود. بعدها که جام شوکران بالا رفت و آتش بس شد، فهمیدیم بی جنگ هم می توان زنده بود و زندگی کرد. این بود که ترسیدیم. از جنگ ترسیدیم. من سال هاست که از جنگ می ترسم. کابوس هواپیماهای دشمن را می بینم. کابوس آوار و خرابی را. کابوس نبودن پدر، تنهایی خودم. این ترس عمیق و دردآور، آنچنان رخنه ای در من دارد که فکر می کنم جنگ هیچ وقت تمام نمی شود.

رشته دراز

2011-08-15T01:08:00.000-07:00

يك رشته دراز را در نظر بگيريد. هر كداممان نشسته‌ايم، يك سوي آن. نوبتي يكي از ما دو نفر، يك سر آن را مي كشد و اينگونه داستان ادامه پيدا مي‌كند. شده‌ايم دو نفري كه تسليم قلبشان هستن. تمام اصلي را كرده‌اند، مانده خرده‌ريزهاي آخر. ولي هي مي‌خواهند به هم بگويند: “من هستم. تو هم هستي؟” رشته دراز يك جا هرز مي‌رود و پاره مي‌شود. , دلمان گنجشك كوچكي ست براي آن زمان.

حالا و هنوز جاي آرامي ست بودنش. هنوز جاي امني ست بودنش. هنوز دوست داشتني ست بودنش.

همه چيز درست ميشه

2011-08-13T00:33:00.000-07:00

وقتي مي‌گم كف مطالباتم اينه كه الان برم خونه و اون دامن كوتاه آبي و سفيد رو بپوشم و آهنگ گوش بدم و آشپزي كنم و عصر هم برم خونه دختر عمه م، منو مسخره نكن. فكر نكن چه دختر روزمره‌اي. به اين فكر كن اين دختر اينقدر حالش خوبه و چند جاي دلش آرومه، كه همين چيزاي راحت و دم دستي رو مي‌خواد. به اين فكر كن كه دلتنگ نيست، كه آدم‌هاي خوب توي زندگيش داره و ياد عشق از دست رفته پرپرش نكرده. به اين فكر كن كه امروز همه دوستاي خوبش يا كلاس دارن يا اونقدر بعد از كار مشغولن كه باهاش نمي‌تونن بيان بيرون. اينه كه بعد چند صد سال، بلافاصله بعد از كار ميره پيش دختر عمه‌ش. اصن كي گفته مراوده با فاميل بده؟ من دوستشون دارن و گاهي دلم براشون تنگ ميشه. اينكه تنهايي بره خونه و احيانن غمگين باشه، خيلي بهتره و مسخره نيست؟

صبح روز آزادي

2011-08-12T21:49:00.001-07:00

يكي بگويد تعبير چه خوابي مي‌شود "صبح روز آزادي"؟ مي‌خواهم اين روزها كه خواب‌هايم به ساعتي نرسيده، تعبير مي‌شوند، به خواب‌هايم دخيل ببندم، خوشي دلم را نذرشان كنم و با وضو بخوابم! يكي بگويد معبرين قديمي روياي همچين روزي را داشته‌اند يا نه؟

ما كه در تلخ‌ترين روزهايمان هم نه شيشه‌هاي مغازه‌اي را پايين آورديم، نه دار و ندار كسي را به يغما برديم و نه بي‌گناهي را به تنگ آورديم، قول مي‌دهيم در "صبح روز آزادي" تنها اسباب شاديمان تعدادي تفنگ آب‌پاش باشد و بس!

دوستت داشتم

2011-08-08T23:47:00.000-07:00

عكست را نشان هر كسي كه مي‌دهم اول اخ و پيفي مي‌كند و مي‌گويد چه زشت است بعد مي‌پرسد كه كيست؟ من هم مي‌گويم يك نفر. بعد با خودم مي‌گويم اما من هر روز اين عكس را نگاه مي‌كنم و فكر مي‌كنم چه دلم اين همه تنگ است كه انگشت بكشم بر روي گونه‌هايش، بر روي بيني‌اش و بر روي لبش. چشم‌هايش را ببوسم و گونه بسايم بر گوشه آغوشش. با خودم فكر مي‌كنم چه اين همه دوستت داشتم و چه اين همه الان همه چيز تمام شده... تو براي من تنها كسي بودي كه حاضر بودم با تو كار بي‌نتيجه انجام بدهم. بي كه فكر كنم "خب، آخرش كه چه؟" ... بي كه فردا برايم مهم باشد... تمام دنيا همان روز بود و تو بودي و اينكه با تو باشم. باقي چيزها، همه پشت در!!!

بعد روزي از روزها رسيد كه صدايي در دلم گفت تمام. و باور داري فقط يك صدا بود؟ حالا گاهي دلتنگ مي‌شوم. حالا گاهي دلم تو را مي‌خواهد اما دنيا در تاريكي ست و خاموشي!

نبايد يادم برود

2011-08-06T01:28:00.000-07:00

همين كه بابا و مامان هستند، يعني خوش‌بختم. اين را بايد روزي چند بار به خودم بگويم. باقي اتفاقات، حواشي زندگي هستند. خوب يا بد تمام مي‌شوند...

رنگ خوش رنگ دلم توئي

2011-08-01T00:56:00.000-07:00

من مردان بسياري را دوست مي‌دارم. هم‌زمان و همه با هم. هر كدامشان گوشه‌اي از دلم را گرفته‌اند و تكانده‌اند. دلم برايشان تنگ مي‌شود. مرداني كه هر كدامشان را يك طور خاصي دوست مي‌دارم. با يكيشان فقط كافه مي‌روم. ديگري بوي گذشته‌ها را مي‌دهد. آن يكي مانند يك جهان ناشناخته است. يكي هم ممكن است از جنس امنيت باشد. اما تو تنها كسي هستي كه يكي هستي. وقتي نامت هست، ديگري نيست، ديگران نيستند. فقط پيامك تو را هفت بار طواف مي‌كنم. احرام مي‌بندم و طواف مي‌كنم. فقط توئي كه صدايم مي‌زني و دلم جريان نرمي مي‌شود كه از بالاي دلم هري مي‌ريزد پايين. فقط توئي كه بودنت با ديگري را نمي‌توانم تاب بياورم، اگر نياز باشد بازخواستت هم مي‌كنم و فقط توئي كه حسادتم را... آخ! حسادتم را در كسري از ثانيه روشن مي‌كني... فقط با تو هستم كه تا آخر دنيا حاضرم بيايم. فقط با تو شبهايم را تقسيم مي‌كنم، آغوشم را، بوسه‌هايم را و خوابم را. فقط دوست دارم براي تو غذا بپزم. لباس‌هايم را براي تو بخرم، با تو بروم خريد، بروم مهماني، بروم سفر و مي‌داني فقط توئي كه زود بخشيده مي‌شوي. راستش را بخواهي من هميشه عاشقي كرده‌ام ولي هيچ‌وقت گمان نمي‌كردم روزي بتوانم اينطور ماندگار عاشق بشوم. هميشه عاشقيت‌هايم به ته مي‌رسيدند، نقطه سرانجام داشتند، تمام مي‌شدند اما فقط توئي كه قديمي نمي‌شوي، ته نداري و به سرانجام نمي‌رسي و هر روز با تو حديث خواستن دارم، حديث بودن، حديث ماندگاري... روزي از روزها مردي در زندگي من بود كه تمام همه چيز بود. احساسي بود بي بديل، يك پارچه و قوي. اما روزي فكر كردم كه نتيجه ندارد. زخمش را به نيش كشيدم، دردش را بردم و از آن عشق كشيدم بيرون. حالا يك جاي زخم عميق دارد. مانند استخواني در قديم شكسته كه وسط زمستان تير مي‌كشد و گاهي درد مالوفي دارد... اما حالا مي‌بينم توئي كه اين همه آرام شروع شدي و توئي كه فكر مي‌كردم بودن با تو " روغت ريخته‌اي نذر امامزاده كردن" را مي‌ماند، اين همه ماندني شده‌اي. اين همه خزيده‌اي زير پوستم، زير آرزوهايم، زير خوشي‌هايم! من با تو غم شيرين را يافته‌ام، دلتنگي‌هاي هميشگي را فهميده‌ام ولي هنوز هم دل نبريده‌ام!

سوريه

2011-07-31T23:05:00.000-07:00

اين ديكتاتورها هستند كه هر گوشه دنيا كه عشقشان بكشد، حمام خون به راه مي‌اندازند و بعد اين ما هستيم كه شرمنده مي‌شويم... حالا من هستم. آدمي شرمنده كه ديروز ساعت‌ها خيابان‌ها را گز كرده است در هواي دوست داشتن‌هايي به جا مانده از قديم و بعد يك جاي ديگر دنيا، ديكتاتوري حمام خون به راه انداخته... مردن 145 نفر در يك روز درد دارد. به خدا درد دارد!

رخت و بخت و تخت... همه سياه!

2011-07-30T03:31:00.001-07:00

بيش از دو سال گذشته و همچننان هر عكسي از مادر سهراب اعرابي مي‌بينم، او پيچيده در لباسي سياه ديده ميشه... بعد با خودم فكر مي‌كنم چند نسل از ما، مادراني رو به چشممون ديديم كه جزء به رنگ سياه، رخت ديگه‌اي بر تن نكردن؟

دوست

2011-07-30T02:40:00.000-07:00

اگر امروز 8 مرداد 1389 بود، براي دو سه روز مرخصي مي‌گرفتم، گرماي آن شهر را به جان مي‌خريدم و مي‌آمدم تا تو تنها نباشي. كه ساعت‌ها با تو حرف بزنم كه بلكه حالت بهتر شود، بلكه عاشق جنينت شوي، بلكه زندگي برايت قشنگ‌تر شود و صدايت جاني بگيرد. اما حالا 8 مرداد 1390 است و يك دره عميق بين من و تو است. من آنقدر ضعيفم، كه نمي‌توانم بر غرورم پا بگذارم، دلگيري خودم از تو را ببخشم و مثل دوستي كه قديمي‌ترين دوست است، كنار تو باشم. مهم‌ترين اتفاق زندگي تو رخ داده و تو در عذابي و من نيستم. حالا تنها كاري كه از من بر مي‌آيد، كه آن را بلد هستم، فكر كردن به تو است. من بايد باشم كه كنارت بنشينم تا تنها نباشي، با تو بروم پيش دكتر و خيلي كارهاي ديگر اما آنقدر ضعيفم كه بغض بزرگي دارم اما هنوز از تو دلگيرم و اين تلخ‌ترين اعتراف‌هاست كه مانده تا من آدم كاملي يا حداقل آدم نسبتن كاملي بشوم!

مددرساني

2011-07-23T04:17:00.001-07:00

لطفن ميشه يك نفر يك ليست بيست تايي از فيلماي خوب و ترجيحن كمي جديد رو به من بده؟

؟

2011-07-23T03:21:00.000-07:00

آيا من هيچگاه بانو بوده‌ام؟

چهارشنبه عزيز

2011-07-20T00:57:00.000-07:00

چهارشنبه عزيزي هست امروز كه عصرش نامبرده مي‌خواهد برود بازار. خريد كند. حال خوبش، خوب‌تر شود. بعد برود خانه، سلانه سلانه شب را به حال خوشي بگذراند. اول "عاصي" ببيند، بعد يك فيلم ترسناك. در اين حين و بين، دلمه درست كند. دلمه برگ مو. (در خبرها آمده كه از الان دهان نامبرده آب افتاده است.) فردا صبح هم برود آرايشگاه. شايد موهايش را هم ببافد. البته هنوز براي ظهر پنج‌شنبه تا آخر جمعه برنامه‌اي ندارد و اين يعني حال خيلي خوب‌تر. كه كلي مي‌تواند براي خود برنامه ريزي كند. مثلن طي يك هفته اخير، براي بار سوم برود سينما و "آقا يوسف" ببيند يا برود جشنواره محك... خلاصه اينكه همه چي آرومه، فلاني چقدر خوشبخته و اينا!!!

آقاي امام زمان متشكرم كه روزي، آن قديم‌ها به دنيا آمدي!

2011-07-17T22:36:00.001-07:00

من نمي‌دونم آقاي امام زمان همان كسي است كه دوستان مي‌گويند يا نه. نمي‌دانم يك روز آمده يا قرار است يك روز بيايد. نمي‌دانم مهربان است يا نه. نمي‌دانم نگاهش به خيلي چيزها مثل گشت ارشاد هست يا نه، مثل امام جمعه تهران هست يا نه، مثل حاج آقا دانشمند هست يا نه... اما مي‌خواهم دو گونه‌اش را از راه دور بوس بنمايم حتي اگر فقط خيال باشد، رويا باشد، ايده باشد. مي‌خواهم از او تشكر كنم. كه روزي به دنيا آمد تا چهارده پانزده قرن بعد براي تولد او، به مناسبت خوش‌يمني روزي كه پا گذاشت به اين دنيا، مريم مجد از زندان آزاد شود، بهاره هدايت و مهديه گلرو به مرخصي بيايند و نسرين ستوده بتواند بعد از ماه‌ها مادرش را ببيند، دخترك و پسرك خردسالش را ببيند... آقاي امام زمان متشكرم كه روزي، آن قديم‌ها به دنيا آمدي!

بايد درب هاي جهانم را باز كنم

2011-07-16T00:38:00.000-07:00

دوباره دارم با فيلم ديدن آشتي مي كنم. فيلم‌هايي كه از اينور و آنور دستم مي‌آيد. خيلي‌هاشان را نمي‌دانم براي چه سالي هستن. گاهن خيلي قديمي اما دوباره دارم با فيلم ديدن آشتي مي‌كنم. پروژه بعدي كتاب‌هاي روي هم انبار شده هستند. مي‌خرم و نمي‌خوانم. اين هم عادتي كه تازگي‌ها گريبانم را گرفته بود. راستش را بخواهي مدتها بود كه نمي‌ديدم، بسيار كم مي‌خواندم و به جاي اين همه، مي‌نشستم به تو فكر مي‌كردم. حالا با خودم مي‌گويم كه چه؟ كه نتيجه‌اش بشود دو شب پيش؟ يكي از تلخ‌ترين شب‌هايم؟ مانده تا با خودم كنار بيايم. با آدمي كه در همه دل‌خوشي‌ها به دنبال ردپايي از تو است. آدمي كه دلش داغون و وا داده است. اما آدم ِ دو شب پيش مرا ترساند. دو شب پيش، شب تلخي بود. شب‌هاي تلخ هم گفتن ندارند. چهار ديواري خانه بود كه تنگ نبود اما دوست هم نبود. تنهايي بود كه آسان نبود اما چاره‌اي جزء آن هم نبود. دو شب پيش، شب تلخي بود. شب‌هاي تلخ هم گفتن ندارند. شب‌هايي در زندگي هست كه نه فكر كني آخر خطي اما مي‌داني تنها راه، صادق بودن است. مشت‌هايت را به در و ديوار بياويزي اما با خودت صادق باشي... دنيا، زندگي، آدم‌ها، آرزوها و هر چه فكرش را كني، ميرا هستند و بدي ماجرا به اين ست كه فكر كني، هيچ چيز درست نمي‌شود. من به خودم قول داده بودم. به خودم و قلبم. كه ديگر زخم نخورم. حالا چه شده؟ بايد درب‌هاي جهانم را باز كنم. بايد فكر كنم تو مُرده‌اي. مي‌دانم تلخ است، خيلي تلخ!

سعدي در اين كمند به ديوانگي فتاد

2011-07-12T00:03:00.000-07:00

آدمي هستم كه سر در گم است. بسيار هم پريشان احوال. آدمي هستم كه الان دلش هيچ چيز نمي‌خواهد و به شدت كشش دارد به خواب. آدمي كه فكر مي‌كند جايي از كار در حال لنگيدن است!

بي نشان

2011-07-06T01:09:00.000-07:00

من دوست دارم شهر كوچك تو باشم... دست‌هايم خيابان‌هايي كه قدم بزني، بي درد، بي داغ، بي دلهره...